RUITER-COACHING

REFERENTIES

 

 

Hanne

 

Toen ik zo ver was om een eigen paard aan te schaffen (een lang gekoesterde meisjesdroom die eindelijk werkelijkheid ging worden), ben ik eerst gaan zoeken naar een fijne plek om mijn toekomstige paard te stallen. Zo kwam ik in Almen bij Tanja terecht. En het toeval wilde dat Tanja ook aan aankoopbegeleiding deed. Samen met Tanja ben ik op zoek gegaan en met haar zeer professionele en goede hulp mijn paard Cody gevonden. Het meest fantastische paard dat er voor mij bestaat! Hij en ik hadden echter wel de nodige puntjes om aan te werken. Een week na zijn komst ben ik hier, onder begeleiding van Tanja, direct mee begonnen. Ik heb de lessen van Tanja als zeer prettig ervaren. Tanja is deskundig, weet waar ze het over heeft (grotendeels uit eigen ervaring), benadert ‘problemen’ positief, geeft vertrouwen en is in staat om heel rustig en duidelijk uitleg te geven. Daarnaast geeft ze je veel om over na te denken en ook daadwerkelijk mee aan de slag te gaan, zodat er steeds ‘kwartjes vallen’, ook dagen na de les!

 

Mijn angst, de angst dat mijn paard zou struikelen, waardoor ik samen met hem zou vallen, hebben we ook samen aan kunnen pakken.

 

Ik kan de coaching/lessen van Tanja dus van harte aanbevelen!

   

Miranda

 

Ik was eigenlijk altijd iemand die nergens bang voor was. Althans, niet bewust. Ik stapte ook maar zo en zonder al te veel rij-ervaring op mijn vrij jonge paard en dat ging een hele tijd goed. Tot ik er een keer keihard vanaf viel. Maar het ‘kwartje’ viel toen nog niet. Na een herstelperiode ging ik gewoon weer paardrijden. En ja, na een paar maanden lag ik er weer naast. Ook toen nog geen vallende kwartjes, dat kwam toen ik weer uit de kreukels was en er weer, zoals ik altijd deed, op stapte. Ja, dacht ik, zo hoort het toch? Hop hop, gewoon gaan, dan gaat het vanzelf weer over!

 

Nou.. toen kwam ik van een koude kermis thuis. Al heel erg snel merkte ik dat ik (of eigenlijk mijn lichaam) in een totale angstreactie zat. Al vanaf het eerste moment dat ik op mijn paard ging zitten. Alles zorgde voor stress en zelfs een drafje zat er wat mij betreft niet meer in. Ik wilde wel, mijn paard ook, maar op de een of andere manier deed mijn lichaam niet meer mee. Dacht ik toen.

 

Droge mond, buikpijn, heel veel onrust, zenuwen, een totaal verstijven van al mijn spieren bij de minste of geringste –onverwachte- beweging van mijn paard. Tja en toen wist ik het ook niet meer. Het ging ook niet (meer) vanzelf over dus ik zat een beetje vast. Ik ben rete-gek met mijn paard, maar zelfs ‘verkoop’ is door mijn gedachten gegaan. Ik voelde me een soort van in de boot genomen door mezelf, herkende deze spanning ook niet en was behoorlijk gefrustreerd en verdrietig.

 

Tanja snapte goed waar ik tegenaan liep (waarschijnlijk veel beter dan ikzelf toen) en we zijn van start gegaan met een ‘paar lessen’. Al snel kwam ik er tijdens de coaching (dat zijn die: ‘paar lessen’) achter dat ik gewoon echt heel erg bang was en dat ik dat niet meer kon verstoppen achter stoere praat en het verzinnen van excuses. Nee, het was nu tijd om die angst echt onder ogen te zien. En weet je; ik heb zitten janken en vloeken, maar het is ons wel gelukt. Ik kan nu weer paardrijden zonder angst en met een blij hoofd. En ik geloof ook dat we nu echt iets wezenlijks hebben opgelost in plaats van dat ik er omheen fiets en vrolijk weer verder ga (en vervolgens weer tegen hetzelfde aan loop).

 

Tanja is iemand die ik echt voor de volle 100% vertrouw. Dat moet ook wel want als je zo bang bent, heb je echt iemand nodig om op te bouwen. Iemand die je steunt en vooral ook motiveert om de dingen aan te gaan. En ik was geen makkelijke denk ik. Wat ik vooral heel erg prettig vind aan Tanja is dat ze echt kijkt naar het hier en nu; wat kan je nu aan en waar ga je een grens over. Hierin is ze heel zorgvuldig (vanuit haar intuïtie). En daarnaast is Tanja altijd heel erg rustig en ‘aanwezig’ (in de zin van dat ze voor 100% bezig is met jou en het paard en niet in gedachten verzonken of afgeleid is). Ik vind dat echt een hele belangrijke en mooie kwaliteit voor het werk dat ze doet.

 

Kortom: een heel bijzonder, geduldig en prettig mens waar je ook nog eens ontzettend mee kunt lachen!

 

 

Carol

 

In 2008 kwam ik met mijn supersnelle Arabische merrie onder de hoede van Tanja. De merrie had ik al een paar jaar maar het rijden was vaak geen onverdeeld genoegen; meestal vlogen we in een supersonische snelheid galopperend door de bak, elkaar totaal niet begrijpend. Ik was niet zozeer bang, als wel enorm gefrustreerd dat we niet normaal konden galopperen. Iedere les was een redelijke ramp, waardoor ik eigenlijk al gefrustreerd en gestrest naar de manege ging; ramp verzekerd dus. Tanja heeft mij in de lessen met haar laten zien wat ik deed waardoor mijn paard zo snoeihard ging en wat ik moest doen om dat te doorbreken. Uiteindelijk reden mijn paard en ik bitloos, met een barbackpad in een handgalopje in de bak en zelfs in het bos!

 

 

 

Jasmijn

 

Vier jaar geleden ben ik met mijn paard bij Tanja op de pensioenstalling gekomen. Mijn paard was toen 5 jaar, inmiddels dus 9. Mijn paard en ik hadden een verleden van veel angst samen. Zowel ik voor haar, als waarschijnlijk ook zij voor mij. Voor een groot gedeelte hadden we dit met hulp van iemand anders “opgelost” zodat ik inmiddels wel zo ver was dat ik op haar kon zitten en haar uit de wei kon halen. Dit waren al grote overwinningen, maar we waren er nog lang niet, zo bleek. 

 

Ik ben gaan lessen bij Tanja om verder te komen. Deze lessen deden we niet wekelijks, maar ik gaf aan als ik er weer aan toe was. Dit kon betekenen dat er twee maanden tussen de lessen zat en soms wel zes. Wat ik fijn vond was dat dat Tanja niks uitmaakte: wat voor mij goed voelde. Ze zei nooit: “moet je niet weer een keer les?” Op deze manier had ik het gevoel dat ik het op mijn tempo kon doen.

 

Een voorbeeld wat voor mij echt met angst te maken had is dat ik mijn paard niet fijn kon poetsen. Als ik dit deed dreigde ze vaak. Kwam ze met haar oren naar achter naar me toe en wilde me bijten. Ik probeerde dit altijd te negeren. Tanja zag dit op een dag en zei in eerste instantie niks. Later vroeg ze hoe het kwam dat mijn paard zo deed. Ik gaf aan dat ik dat niet wist en dat ik me er bij neergelegd had dat ik nou eenmaal een paard had wat het niet fijn vond om gepoetst te worden. Tanja heeft me geleerd dat we dit op konden lossen. Ik wilde graag mijn paard “los” kunnen poetsen in de grote inloopstal, zonder gedoe. Ik heb geleerd het negatieve gedrag van mijn paard te bestraffen en het goede als “gewoon” te laten zijn. Dus niet belonen met stem of aaien als ze netjes stil stond, maar dan niks doen. Als ze lelijk deed bestraffen. Niet slaan, maar een grens met je lichaam aangeven en wellicht stemgebruik. Dit heb ik heel consequent gedaan. Eindeloos, met heel veel geduld. In het begin kreeg ze wat hooi tijdens het poetsen. Op deze manier konden we het poetsen “leuk” maken. Dit hooi werd steeds minder, tot uiteindelijk niks. Nu kan ik uren poetsen, zowel aan een touw op de poetsplaats, als los in de grote inloopstal. Mensen die niet weten hoe het poetsen eerst ging zeggen wel eens dat mijn paard altijd zo heerlijk rustig en zelfs los staat. Dan denk ik wel eens: “Je moest eens weten”. Zonder Tanja had ik waarschijnlijk nooit het besef gehad dat ik het gedrag van mijn paard niet hoefde te accepteren en dat ik er iets aan kon doen.

 

Een ander voorbeeld is iets waar we nu weer volop mee bezig zijn: de galop. Omdat mijn paard en ik wat opstart problemen hebben gehad, heb ik het galopperen lang uitgesteld. Ik wilde eerst fatsoenlijk kunnen draven en een buitenritje kunnen maken. Door verschillende oorzaken, maar met namen het feit dat ik zelf niet heb doorgezet, is de galop nog steeds niet iets vanzelfsprekends voor mij en mijn paard. We zijn nu zo ver dat ik met veel pijn en moeite een rondje door de bak kan galopperen. In het bos galopperen gaat redelijk, is wel iets makkelijker, alleen maar rechtuit. Wat mij vooral tegenhield is de angst om er tijdens een bok (soms doet ze dat nog, tijdens of net na het aanspringen) af te vallen, dat ik zo’n bok niet kan uitzitten. En de vraag kwam ook steeds vaker in mij naar boven: “Kan ik eigenlijk nog wel galopperen?” Ik had het immers al heel lang niet gedaan. Nu ben ik weer veel aan het lessen bij Tanja. Ze gaf me aan dat het bokken voor mij misschien erger voelde dan dat het werkelijk was, mijn paard deed niet zo heel veel. Ik zou het makkelijk kunnen uitzitten, hoefde ik mij geen zorgen over te maken. Alleen al deze woorden gaven mij veel meer zelfvertrouwen en durf. Vervolgens vroeg ze of ik niet een keer op een van haar paarden even wilde galopperen. In eerste instantie gaf ik aan dat dat wat mij betreft niet hoefde, niet dat ik mezelf nou zo goed vond, maar ik had het gevoel dat ik wel kón galopperen, dat het daar niet aan lag. Toevallig stond ik te kijken hoe zij les gaf met een van haar paarden aan de longe. Of ik er nu niet even op wilde, als ik er toch was? Okay, na wat aandringen deed ik dat. En het was geweldig! Het paard sprong makkelijk aan en ik kon even heerlijk genieten van een galopperend paard, zonder gedoe. Ik kon ervaren hoe het ook al weer was om te galopperen. Door deze ervaring voelde het op mijn eigen paard allemaal ook minder spannend aan. Het gaat nog niet soepel, maar wel steeds iets beter. 

 

Als laatste heb ik een voorbeeld over het buiten rijden. Met een jong paard is dat toch best een ding. Mijn paard is over het algemeen rustig: type stilstaan, niet wegrennen. Tanja wist dat ik graag buiten wilde rijden, maar alleen doe je dat niet zo snel. Ik reed in de bak en hup, Tanja zei: “Kom, lopen we even een rondje door het bos”. Zij nam een touw mee en liep naast ons. Het was een klein rondje, maar wel over het spoor, langs een boerderij met geiten en een hond, dus er kon van alles gebeuren. Maar het ging goed en dat gaf vertrouwen. Niet veel later nam ze me mee op een buitenrit met haar paard. Het was een echte buitenrit-les, geweldig. Alle tips kwamen voorbij en het gaf mij vertrouwen. Vertrouwen om zelf op pad te gaan en te gaan ontdekken. 

 

Kortom: mijn ervaringen met angst (in meer of mindere maten) en Tanja zijn zeer positief. Tanja schept geen verwachtingen, maar maakt of zegt soms waar we over een maand zullen zijn. Ik vind dat heel fijn, dan heb je een soort hou vast. Dit kan bijvoorbeeld zijn: “volgende maand kun jij een rondje galopperen in de bak”. Of het nou zo is of niet, dat maakt niet uit. In mijn hoofd zit dit nu. We hebben nog 2 weken en het is al 1 keer gelukt! Tanja legt geen druk op. Ze kijkt per keer hoe het gaat en past de les daar op aan. Verder kan ze dingen duidelijk uitleggen en dit gaat vaak “beeldend”. Ik vind dat heel fijn, kan ik het goed onthouden, ik ben een beelddenker. En wat ik ook fijn vind is dat ze altijd probeert de les positief te eindigen. Ik heb nog nooit gehad dat ik negatief van mijn paard afstapte. Wel had ik vaak veel stof tot nadenken, maar dat vind ik niet negatief.

 

 

 

Lotte 

Hoe ik Tanja,s lessen zou omschrijven als ruiter (zonder angst)? Als zeer nuttig en praktisch. Per keer word er gekeken naar de "problemen" die zich voortdoen en word daar aan gewerkt. Dit heeft vaak te maken met de eigen "ik" en daardoor neem ik ,persoonlijk , de aanwijzingen ook mee in mijn leven buiten de paardenwereld. Nu volg ik al een tijdje lessen bij Tanja en heb ik haar ook regelmatig andere ruiters zien les geven. Ruiters met angst. Wat me opvalt is het geduld en daarbij worden de soms kleine maar toch grote stappen, die soms nodig zijn, gemaakt om het doel te kunnen behalen. Door haar praktische inslag, ervaring (als ruiter en als instructeur) en haar goede inlevingsvermogen vind ik haar een fijne instructeur/ coach.